Na een week poezenoppas zijn in het Hoge Noorden van Nederland , zonder directe buren en zonder vervoer, is me één en ander over mezelf duidelijk geworden.
Geen buren, geen vertier, geen afleiding?
Geen probleem!
Heerlijk rustig, en zolang ik internet, een mobiele telefoon en boeken heb, kan ik mijzelf prima alleen vermaken. Parttime kluizenaarschap bevalt me wel. (Ik heb overigens ook heel wat rondjes in en om de grote tuin gelopen hier)
Geen vervoer en de dichtstbijzijnde winkel op 4,5 kilometer afstand?
Reden voor frustratie en chagrijn…
Twee dagen geleden was het brood op en gisteren de melk (voor in mijn koffie). Maar ik had gisteren noch de tijd, noch de energie om naar de winkel toe te lopen. Die 4,5 kilometer lopen is tegenwoordig echt veel voor me, zelfs zonder tas met boodschappen.
Vandaag scheen de zon en had ik mijn absoluut noodzakelijke werkzaamheden om 11 uur afgerond. Daarbij wist ik dat er in de namiddag 3 bussen reden voor scholieren, dus als ik mijn wandeling en boodschappenrondje mét tussendoor koffiepauze en uitrusten goed zou plannen, dan moest het lukken.
Ik vertrok chagrijnig en gefrustreerd, én veel te warm aangekleed. Binnen, in de Borg waar ik poezenoppas ben, is het koud, vochtig en donker, dus hoewel ik de zon buiten zag schijnen, klikte het in mijn hersens niet dat een onderhemd, een truitje én een fleece rijkelijk overdreven waren.
Binnen 5 minuten liep ik al te puffen en te zweten. Gelukkig had ik een rugzak bij me voor de boodschappen, dus daar heb ik mijn lagen kleding in gepropt, wat het lopen een stuk aangenamer maakte.
In Cadzand maak ik wel strandwandelingen, maar als ik verder dan een kilometer van huis moet, pak ik de (elektrische) fiets.
Lopen is nog steeds extreem vermoeiend voor me, fietsen gaat me beter af. Herstel van Long-covid is een tijdrovende zaak.
Maar goed, er stond hier geen fiets in de schuur dus die keuze was er niet, ik voelde me opgesloten in the middle of nowhere, en was vastbesloten dat gevoel te laten verdwijnen.
Halverwege mijn wandelroute was mijn chagrijn verdwenen
Echt ongelooflijk, hoe goed beweging mij helpt. Ik blijf het vergeten.
Ik moest tussendoor wel op een bankje gaan zitten, want mijn hartslag en ademhaling waren fiks verhoogd en ik weet intussen dat ik om PEM te vermijden moet zorgen dat dit snel weer gereguleerd wordt.
Dus lekker in het zonnetje mijn ademhalingsoefeningen gedaan en daarna weer doorgelopen.
Mijn planning was uitstekend; in het dorp aangekomen kon ik cappuccino drinken op een terras, naar de WC, brood en melk halen en naar de bushalte strompelen (na het boodschappen doen was ik echt erg moe, de laatste meters, met wat gewicht in mijn rugzak gingen uiterst moeizaam) en 5 minuten later in de bus terug naar ‘huis’ stappen.
Waar ik erg moe maar voldaan heerlijke koffie met opgeklopte melk en een desemboterham met pompoenpitten at.
